Euregio 100km Welkenraedt 27/03/2009

Enkele malen per jaar trek ik er alleen op uit om ergens in het land een 100 kilometer te wandelen. Franco laat deze zware avonturen aan haar voorbij gaan. Welkenraedt is altijd de eerste vrije 100km van het jaar. Voor mij is het ook de mooiste 100 kilometer van het land.

Welkenraedt is een stadje gelegen in de provincie Luik bij het drielandenpunt. Betekent nog in België, maar heel dicht bij Nederland en Duitsland. De tocht noemt de Euregio en doet regelmatig de 3 landen aan. Deze tocht biedt niet alleen steeds een mooi parcours, maar ieder jaar ook een ander parcours. Tevens is de bevoorrading op deze 100 kilometer steeds tot in de puntjes verzorgd.

Om 16u40 nam ik samen met Willy van WSK Marke de trein richting Welkenraedt. Na een overstap in Gent kwamen steeds meer wandelaars ons vervoegen op de trein. Het was dan ook gezellig keuvelend dat we Welkenraedt bereikten om 19u40. Na een 500m wandelen bereikten we de startzaal. Die al goed vol zat. Veel bekenden natuurlijk in de zaal…tijd om na te kaarten over de avonturen van vorige week op de Poilvache, maar ook veel vragen welk weer het ging worden…Regen, smeltende sneeuw? Men had niet veel goeds aangekondigd…. Na het afhalen van de controlekaart, omkleden en bagage afgeven, konden we op pad.

Voor 248 wandelaars begon het avontuur precies om 21 uur. Ik trok weer op pad met mijn traditionele gezellen op de 100km’s Rik (Les sans soucis Ghlin) en Frans (zonder Jefke Horizon Opwijk). We liepen even door het centrum van Welkenraedt, langs de kerk, over de spoorweg en via een trap bereikten we een parkje dat we even volgden. Na het parkje brachten verharde wegen ons verder door Hoof en Elsaute. We dwarsten de grote weg en zagen beneden een mooi verlicht stadje liggen. Het bleek Clermont sur Berwinne te zijn. Genietend trokken we door het centrum van dit mooi stadje en bereikten de controle na 10,0km.

Na de controle verlieten we Clermont sur Berwinne en trokken we voor een hele tijd verder over een spoorwegbedding. Vanaf de bedding klommen we naar een plateau waar we een prachtig zicht hadden op de mooi verlichte streek. Een vierde wandelaar was ons groepje komen vervoegen…Hervé uit Landen trok met ons mee op pad. Over golvende verharde wegen kwamen we aan bij de volgende controle na 20,5km. De controle was opgetrokken in de abdij van Val Dieu, een idyllische locatie. We genoten er van een heerlijke kom soep en trokken weer verder.

Na de abdij stond direct een pittige klim geprogrammeerd. Over het grondgebied van Warsage trokken we verder. Een pittige, met stenen bezaaide (gevaarlijk) afdaling bracht ons naar Sint-Martens-Voeren. Ik dacht even aan hen die hier zonder zaklamp doormoesten….Gelukkig hadden wij er één bij. We bereikten heelhuids de controle in Sint-Martens-Voeren. Een cola en een broodje met ham moesten ons krachten bezorgen voor het volgende stuk.

Dit was er één van 7,9km en zou ons naar Teuven brengen. We werden weer getrakteerd op een pittige beklimming. Over een verharde weg klommen we een lange tijd. Na een afdaling bereikten we het gezellige Slenaken. Een dorp in Nederlands Limburg, die ik ken uit vroegere tochten hier in de streek. Het is er prachtig….jammergenoeg is het nu donker en kunnen we niet genieten van de  natuur in deze streek in Nederlands Limburg. Golvende verharde wegen brachten ons naar Teuven, waar de volgende controle was opgetrokken. De bevoorrading liet ons niet in de steek en we werden hier getrakteerd op een cola en een stukje taart.

Vanuit Teuven (een belgische gemeente in de Voerstreek) klommen we over verharde wegen naar een bos dat we dwarsten. De afdaling leidde ons langs een kabbelend riviertje verder. Verharde wegen brachten ons terug naar een plateau waar de wind gretig in ons gezicht blies. Tegen de wind beukend bereikten we Sippenaeken. Waar ons jaarlijks bezoek aan het clublokaal van de fanfare op het programma stond. Boven op de eerste verdieping genoot ik van een lekkere limonade. De teller wees al 44,4km. Nog 6,6km en we zagen, onze bagage terug.

Even uit het dorp stuurde de parcoursbouwer ons de natuur in. Een onverhard pad zette ons af in de nabijheid van het rangeerstation van Montzen. Een verharde weg leidde ons even naar de volgende natuurdoorsteek (aangeduid met Ravel) die ons uiteindelijk naar Plombières, waar in de traditionele zaal AMTF de controle was opgetrokken. De klok wees 4u40 en we hadden er 51km op zitten. Iederen in mijn groepje was het er over eens dat het tot nu toe vrij zwaar was geweest. Vrij veel hellingen lagen reeds op ons parcours, gelukkig was het droog gebleven en konden we niet klagen. Ik genoot er van een lekker ontbijt bestaande uit koude pasta en enkele rolletjes ham en bruine boterhammen. Ik raadpleegde even mijn tas en veranderde van kousen. Ik had een branderig gevoel aan mijn voeten. De volgende kilometers zouden bewijzen dat ik hier een goeie keuze maakte door van kousen te wisselen. Even na 5 uur trokken we opnieuw op pad.

Snel na de controle kwamen we bij de rivier de Geul. Over een natuurpad volgden we deze rivier. We liepen onder de gekende spoorwegviaduct van Moresnet. Het werd dag. We verlieten even de Geul en liepen langs een grote weg naar het centrum van Kelmis (La Calamaine). Hier werden we heerlijk langs een vijver terug naar het Geuldal gestuurd en snel ook naar de controle in Hergenrath. We kregen er ondanks het vroege uur een heel vriendelijke ontvangst van de mensen in de controle.

Wat volgde was een stuk van 7,8km. Dit stuk van het parcours vond ik persoonlijk een minder stuk, eigenlijk een verbindingstuk die ons naar de regio rond Eupen bracht. Het was een afwisseling van verharde en onverharde paden die ons naar de controle in Merols bracht bij het schutterslokaal. De voorbije jaren hadden we hier nog controle gehad. Toen in het lokaal, nu ervoor in een geimproviseerde tent op paletten. We rustten er een tijdje en aten er een wafel en dronken een cola. We rustten er voor mijn spieren blijkbaar te lang. Bij het opstaan voelde ik stramheid in mijn bovenbenen. Misschien logisch we hadden al 65,3km.

Na een tijdje stappen verdween de stramheid en kwam het tempo terug. Het thuisfront werd wakker en er werd naar de toestand gepeild. Even overleg aan de telefoon… Een leuk onverhard pad bracht ons aan de rand van een bos (Hohes Venn Eifel), dat we betraden over een zeer modderig pad. Wat volgde waren lange dreven door het bos. We klommen uiteindelijk op naar een parking en naar de controle in een mooie  kantine bij de barrage van Eupen na 73,8km. Het was beginnen regenen. Het uitzicht van bij de controle op de barrage was prachtig. Ik nam enkele fotos. Jammer van het weer….

Na de controle liepen we over de barrage. Bij mij liep het even minder en ik zoek mijn eigen tempo en ons groepje van 4 valt even volledig uit elkaar. Het regende pijpestelen en ik kreeg het koud. Het parcours was prachtig. We bleven bospaden voor de voeten krijgen. Af en toe dook het riviertje de Vesder op, dat we nu en dan dwarsten. Uiteindelijk bereikten we na een stevige klim de controle in Salle Oksenalm te Eupen. Gelukkig konden we er onze bagage raadplegen. Ik trek een extra trui aan. Geniet van een kop koffie, wat chocolade eieren en enkele mueslirepen die in mijn bagage zaten. Nog een kleine 19 kilometer….Hopelijk warm ik wat op en vind ik mij tempo terug…

We verlaten de controle terug met ons drieen. Hervé is er vroeger vertrokken. We klommen van de controle weg door het bos over modderige paden…een moeilijk stuk. We dwarsten de grote weg en komen in het Hertogenwald. Het gaat weer beter en het tempo komt terug. We liepen door bosdreven naar Membach. Via een ommetje bereikten we het centrum waar in het oud gemeenthuis de controle was opgetrokken. Ik at er een broodje met ham en genoot er van een koffie.

We klommen uit het dorp naar een natuurpad. We dwarsten de grote weg en bereikten op een plateau een karrenspoor. Met de wind pal op de neus wandelden
we naar Baelen. Een kleine pauze in Salle La Cantellene…wat keuvelen met een gezellige dame achter de stempeltafel en we waren klaar voor de laatste 8 kilometer.

De parcoursbouwer liet ons even Baelen met zijn eigenaardige kerktoren zien, maar al snel doken de natuurpaden weer op. We dwarsten de grote weg op grondgebied Nereth, klommen naar een volgend naatuurpad dat ons bijna volledig terugbracht naar het centrum van Baelen. Maar net voor het centrum stuurde men ons rechts af. De kilometers begonnen serieus te wegen. Gelukkig was het gestopt met regenen. We doken onder de TGV-bedding en onder de E40 en zagen het bord met de naam van Welkenraedt verschijnen. Nog even en we bereikten een industriezone waar in het bedrijf l’Enclume de laatste controle was opgetrokken. Nog 2 kilometer…

De industriezone mondde uit aan de achterzijde van het station van Welkenraedt, nog even over de brug, langs de kerk en we stonden bij de piramide van Welkenraedt of anders genoemd de startzaal. De klok wees 13u40. Moe en meer dan voldaan stempelde ik mijn boekje af en nam ik mijn diploma en mijn badge in ontvangst na een toch wel zware editie. Het veel kilm- en daalwerk in deel 1 en de weersomstandigheden (regen en wind, modder) in deel 2 zorgden ervoor dat we deze editie nog enkele dagen in onze benen zullen voelen. Maar globaal gezien kunnen we terugblikken op een mooie tocht met zeer verzorgde controleposten (zoals we het gewend zijn in Welkenraedt) en een vriendelijke bediening.

Na een deugddoende douche kaarten we met ons drieen nog wat na bij een bruine Leffe. Om 15u20 namen we de trein naar huis en na 3 uur trein wachtte Franco mij op aan het station in Kortrijk. Thuis werd de tas opgeruimd en werden de wandelavonturen nog wat besproken voor ik als een blok in slaap viel.

P1010061

Samen met Willy in de startzaal wachtend op het startsein (met dank aan Paul Bastaens voor de foto)

IMAG0045

Het parcours en de 13 controles….

P1010094

Bij de start met Franske van Opwijk, één van mijn trouwe gezellen op de 100km (met dank aan Paul Bastaens voor de foto)

P1010097

Hier zie je mijn andere gezel Rik (met dank aan Paul Bastaens voor de foto)

IMAG0001

Een typisch pad voor deze tocht, hier in het verbindingstuk tussen Hergenrath en Merols

IMAG0002

We dwarsten een prachtig bos op weg naar de barrage van Eupen

IMAG0003

Zicht van bij de controle op de barrage van Eupen

1238415936N2009_03_27_Pomona_Trotters_Welkenraedt_100km_Euregio_085 (klein)

Van de barrage van Eupen door het bos, over en langs de Vesder naar Salle Oksensalm in Eupen

1238415966N2009_03_27_Pomona_Trotters_Welkenraedt_100km_Euregio_093(klein)

Na de controle in Eupen doken we het Hetogenwald in richting Membach

P1010057

Na de controle in Baelen (92km), let op de eigenaardige kerktoren

IMAG0007

Onze beloning…..een diploma en een badge

 

Marche de Poilvache Evrehailles 21/03/2009

Eén van de wandelklassiekers op de Waalse wandelkalender is de Marche de Poilvache te Evrehailles. Wanneer je door de Maasvallei van Namen naar Dinant rijdt en je slaat bij Yvoir links af richting Spontin, klim je uit het maasdal en bereik je een plateau. Het eerste dorp dat je tegenkomt is Evrehailles. Op het grondgebied van dit dorp liggen de ruines van Poilvache.

De ruïnes van Poilvache zijn gelegen op ongeveer 5 kilometer ten noorden van Dinant, in de vallei van de Naamse Maas, boven op de hoogste rotspunt boven die rivier. Dit kasteel had in de middeleeuwen een strategische positie aan de grens tussen het prinsbisdom Luik en het graafschap Namen, en speelde onder meer een rol in de Guerre de la Vache in de tweede helft van de 13de eeuw. In 1430 werd het vernield.

De wandelclub, Les batteurs de cuir uit Dinant organiseert ieder jaar een tocht vanuit Evrehailles waar alle afstanden (van 6 tot 42km) van bij de Maas opklimmen naar de ruïne. Wij wilden ook eens van deze sportieve uitdaging proeven en plaatsten deze tocht op onze wandelkalender.

Na 180km bollen wees een vriendelijke parkeerwachter ons een plaatsje in het o zo stille Evrehailles. De klok wijst 6u45 en toch sta ik al redelijk ver van de startzaal. Het is er rustig in de zaal…Enkele bekenden (Robert uit Brussel, de padstappers Patrick en Danny,…) groetten, de innerlijke mens versterken en we waren klaar om onze marathon aan te vatten.

We verlieten het dorp. Christian en Piet kwamen juist toe. Even informeren naar de toestand van het scheenbeen van Christian en we konden op pad. Het was berekoud. Men had vorst aangekondigd voor ’s morgens en een prachtige lentedag beloofd. Voor ons moest de zon niet lang wachten….We liepen langs het kasteel van Evrehailles naar een veldweg die ons golvend tussen de velden stuurde. De veldweg ging over in een verharde weg die ons afzette in Purnode. We passeerden de brouwerij van de Bocq, liepen even door het slaperige centrum en daalden naar de vallei van de Bocq. Eerst over verharde wegen, later over prachtige natuurpaden. Bij een camping draaiden we rechts af en een mooi bospad leidde ons verder. We hadden het behoorlijk koud. Maar dat zou niet lang meer duren…Want een eerste pittige kuitenbijter werd ons voor de voeten geschoven. Boven liepen we door het bos verder richting Dorinne. Een kolonie zwijntjes begroetten ons en we bereikten het dorp Dorinne, waar we via een heerlijk pad langs de kerk de controle bereikten. Er stonden reeds een goeie 8 kilomter op de teller en een kop koffie zou ons wat opwarmen. Onze trouwe vriend Steven Dielens, ook weer aan het genieten van de natuurpracht in de Ardennen, kwam ons vervoegen.

Na de controle klommen we uit Dorinne. Zoals gewoonlijk volgde een afdaling en dit over heel leuke natuurpaden. We dwarsten de rivier de Bocq en kwamen in een steengroeve terecht. Van hieruit klommen we door het bos over een licht hellend pad. En na een kort ommetje bereikten we de party tent die dienst deed als controle op het grondgebied van Durnal. We kozen er een plaatsje in de zon en genoten wat van het prachtig lenteweer.

Voor de 42km stappers stond hier een lus geprogrammeerd van een kleine 8 kilometer. Samen met Piet van de Scheldestappers trokken we ons op gang. Snel doken we weer de natuur in. Boven op een helling konden we genieten van een prachtig vergezicht en zagen we beneden een pittoresk dorpje liggen. Door een haag daalden we naar dit idyllisch plaatsje. Beneden zagen we dat we in Crupet waren. We dwarsten het centrum en passeerden aan een prachtig kasteel. Bij een hotelletje werden we linksaf gestuurd en we begonnen opnieuw rustig te klimmen. De klim werd steviger wanneer we een breder weg bereikten. Boven doken we opnieuw het bos in en een heerlijk ommetje, over prachtige paden, bracht ons terug naar onze partytent. Veel bekend volk…Patrick en Linda (moesten nog beginnen aan de lus), Lucien en Marie-Louise uit Kruibeke, Christian en Piet….Tijd om in het lentezonnetje wat bij te babbelen en de maag wat te vullen. We hadden er al een kleine 24km op de teller.

Na de controle genoten we wat van een bizar spektakel met een losgeslagen duitse herder en zijn baas die hem maar niet te pakken kreeg. Maar snel trok de natuur en de prachtige vergezichten weer onze aandacht. We wandelden over een mooie dalende veldwegel en Eddy (Humbeek) wees er ons op dat de volgende controle daar boven lag op een helling. We lieten het niet aan ons hart komen en genoten verder. We bereikten uiteindelijk opnieuw de Bocq die we dwarsten bij het oude stationsgebouw van Durnal. Van daaruit bracht een stevige verharde klim ons terug naar Dorinne en naar de controle van deze morgen. Nu geen koffie om ons op te warmen…maar cola om ons wat te verfrissen. We genoten er buiten van het zonnetje.

We verlieten Dorinne voor de tweede maal en liepen nu de andere richting uit. We dwarsten de weg van Yvoir naar Spontin en kregen een leuke veldwegel voor de voeten. Nu en dan werden we verstoord door motoren en/of quads die hier ook aan een soort zoektocht in de natuur bezig waren. Franco werd natuurlijk weer gecharmeerd door een leuk ezeltje in de wei…Maar genietend in het zonnetje bereikten we Awagne, waar in het plaatselijk schooltje de vijfde controle was opgetrokken. We raakten er aan de praat met Brigitte, zoals altijd op stap met haar hond Arobase, die ook fotos van de wandeling op internet plaatst.  Nog een kleine 9 kilometer.

Wat volgde was een prachtig stuk. We doken direct over natuurpaden le bois Wuilmotte in en daalden naar de maasvallei. Prachtige bospaden brachten ons heel beneden bij de maas aan de kerk in Houx. Hier vatten we de stevige klim aan naar de ruines van Poilvache. Een kwartier later stonden we boven. We liepen door de ruïne naar de controle die was opgetrokken in een onthaalruimte bij de ruïne. We konden er op de terras naast de controle genieten van het prachtig vergezicht op de maasvallei. Subliem, prachtig,…hier zijn weinig woorden voor en wat hadden we geluk met het weer.

Uiteindelijk verlieten we de ruïne. We klommen nog even over de parking en rustige wegen brachten ons terug naar Evrehailles, waar we via enkele leuke steegjes de aankomst bereikten.

Inderdaad deze tocht is moeilijk met woorden te beschrijven. Prachtige vergezichten, schitterende paden, leuke dorpjes, maar ook pittige doorsteekjes…Een echte aanrader voor wie van een echte sportieve uitdaging in de natuur houdt….Een streling voor het oog, maar niet altijd voor de benen. Eén woord is hier op zijn plaats : SUBLIEM.

Franco’s voetjes hielden zeer goed stand (geen last van de blaren van de voorbije weken) maar ook haar benen deden het goed, want ze verwerkte deze tocht zeer goed. We genoten van een lekkere repas (friet met americain). En kaarten bij een bruine Saint-Bernard nog uitgebreid na (dat mocht wel) in de zaal met Fabian (waterhoekstappers) en zijn vriendin maar ook met Patrick en Linda en Anny en Chris. Dat we nog veel zo’n dagen mogen beleven….

 

IMAG0001

We verlaten hier Evrehailles…het is lekker fris…

IMAG0002

Een veldwegel bracht ons naar Purnode

IMAG0004

waar we langs de brouwerij van de Bocq passeerden…

IMAG0005

en door het slaperige centrum liepen

IMAG0006

Na Purnode volgen de eerste natuurpaden. We doken de Vallée van de Bocq in.

IMAG0007 IMAG0008

Prachtige paden…Het is berekoud…Het zonnetje ontwaakt

IMAG0009

Door deze zeer pittige helling hadden we het direct warm…

IMAG0010

Het bleef maar pittig klimmen (voor ons de zwaarste helling van de dag)

IMAG0011

Het zonnetje duikt op…

IMAG0012

We bereikten op sublieme wijze Dorinne, waar de eerste controle was opgetrokken.

IMAG0013

Na de controle leidden de pijlen ons opnieuw de natuur in 

IMAG0014 IMAG0015

We wandelden in de vallei van de Bocq

IMAG0017

Wat uitrustten op de tweede controle

IMAG0018

Op pad voor een lus…genietend in het zonnetje

IMAG0019

De verharde wegen maakten weer plaats voor de natuurpaden

IMAG0020

Daar beneden ligt Crupet

IMAG0021

dat we bereikten door een leuke afdaling tussen een haag

IMAG0022

Het centrum van het idyllisch plaatsje Crupet

IMAG0023

Mooie paden leidden ons uit Crupet en…

IMAG0024

langs dit mooie kasteel

IMAG0025

Een leuk hotelletje en dito terras

IMAG0026 IMAG0027

Prachtige paden bracht ons terug naar…

IMAG0028

de controle

IMAG0029

Prachtig landschap

IMAG0030

Natuurpaden leidden ons door dit landschap

IMAG0033

We verlieten Durnal

IMAG0034

en bereikten met een stevige klim opnieuw Dorinne

IMAG0035

waar controle 4 was opgetrokken

IMAG0037

Deze veldweg bracht ons van Dorinne naar Awange

IMAG0038

Franco heeft toch iets met ezels….

IMAG0039

We bereikten het centrum van Awagne

IMAG0040

Vanuit Awagne daalden we heerlijk naar de Maasvallei

IMAG0041 IMAG0042

Heerlijke dalende bospaden

IMAG0043

Voor heteerst vandaag zien we de Maas

IMAG0044 IMAG0045

We bleven over heerlijke paden dalen

IMAG0046

We bereikten de Maas en vatten de beklimming aan naar de ruine van Poilvache

IMAG0047 IMAG0048

Beelden van de stevige klim naar de ruine

IMAG0055

We hadden de beklimming achter de rug en bereikten de ruine

IMAG0054

Een beeld van de ruine

IMAG0050

Boven hadden we een prachtig zicht op de maasvallei…

IMAG0052

Boven bij de ruine was een controle opgetrokken…Het was er genieten in de zon

IMAG0056

Hier bereikten we opnieuw Evrehailles…

IMAG0057

en de startzaal

  

Marche des Perce-Neige Laneffe 01/03/2009

Na ons wandelavontuur van gisteren in Braives bleven we in de streek rond Namen logeren. Een goed verzorgde bed&breakfast in een leuke kasteelhoeve bezorgde ons een deugddoende nachtrust en een heerlijk ontbijt. Na het ontbijt stelde we beiden vast dat we de avonturen van gisteren goed verteerd hadden. We konden ons vandaag op de terugweg naar huis aan een nieuw wandelavontuur wagen.

We kozen voor de Marche des Perce-Neige in Laneffe, ingericht door les Godasses de Fraire. Laneffe is een deelgemeente van Walcourt en ligt op de weg van Charleroi naar Philippeville. Franco navigeerde mij als copiloot perfect door het grijze landschap rond Charleroi en na 45 minuten bollen stonden we vanuit ons logement bij de startzaal in Laneffe.

Vanuit de goedgevulde startzaal vertrokken we voor een zwerftocht van 21 kilometer. We klommen lichtjes uit het dorp en lieten  de 4 en 6 kilomters stappers achter. We trokken naar het bois de Nandrivau. Heerlijke bospaden brachten ons door het bos naar een heuvelrug. We verlieten het bos en een heerlijk slingerend natuurpad bood ons prachtige vergezichten. Het natuurpad mondde uit, na het passeren van een leuke brug, in het centrum van Fraire waar de eerste controle was opgetrokken.

Na de eerste pauze trokken we op pad voor een stuk van 9 kilometer. We verlieten Fraire via een leuke wegel langs de kerk en enkele heel rustige onverharde wegen brachten ons naar het volgend bos, le foret domaniale de Morialmé. We liepen dieper het bos, waar de 12km stappers ons verlieten. We dwarsten de grote weg en liepen constant op de rand van het bos over soms drassige boswegen verder. We verlieten uiteindelijk het bos en kwamen terug in de bewoonde wereld voor de controle die was opgetrokken in Thy-le-Bauduin.

Na de controle wandelden we terug naar het bois Saint-Martin. De houthakkers waren ook op zondag naarstig bezig met zagen en het vele mooie hout te stapelen. Het was soms zoeken naar het goeie spoor in de drassige boswegels. Uiteindelijk pikten we de 12km stappers weer op en over heerlijke paden daalden we af naar de laatste controle in een garage. Nog even rusten…

De laatste 1.5 kilometer brachten ons over verharde wegen terug naar het centrum en startzaal in Laneffe. Nog steeds was de startzaal goed gevuld… toch één bekende want ook Peter uit Mol had na Braives vandaag gekozen voor Laneffe.

Deze tocht had ons echt kunnen bekoren….zeer veel onverhard en natuur (soms wat modder), maar zeer rustig en verzorgd en dit bij een heerlijk lentezonnetje… wat wil een mens meer. Het was een meer dan waardige afsluiter van een super leuk weekend….zeker voor herhaling vatbaar. Het zal voor volgend weekend niet zijn, want zaterdag is het fabrieksverkoop op het werk en moet ik aan de slag dus blijven de wandelschoenen zaterdag in de kast. We halen zondag wel onze schade in….

 

IMAG0070

De bed&breakfast waar we zaterdagnacht verbleven

IMAG0069

Het terras en de omgeving van de bed&breakfast

IMAG0071

We zijn gestart op de wandeling in Laneffe en klommen uit het dorp richting bos

IMAG0072

We bereikten le bois de Nandrivau

IMAG0073

Een leuke vijver in het bos

IMAG0074 IMAG0075

Leuke bospaden brachten ons naar een heuvelrug

IMAG0076

Vanop de heuvelrug hadden we prachtige vergezichten

IMAG0077

Een leuk onverhard pad bracht ons naar Fraire

IMAG0078

Onder een brug liepen we dorpskom van Fraire binnen

IMAG0079

Het centrum van Fraire

IMAG0080A

We verlieten Fraire en kwamen langs een leuke kapel ter ere van St-Ghislain

IMAG0081

We wandelden door het foret domaniale de Morialmé

IMAG0082 IMAG0084

Wat volgde was een leuke aaneenschakeling van mooie bospaden

IMAG0083

Het vele hout lag te wachten om opgehaald te worden…

IMAG0085

De laatste controle

IMAG0086

Het centrum van Laneffe, start- en aankomstplaats van onze wandeling

Marche des Petits Pas Fumalois Braives 28/02/2009

Bij het opmaken van ons wandelprogramma vor het wandelseizoen 2009 viel ons oog op de Challenge des 5 provinces. Aangezien we deze uitdaging nog nooit volbrachten, zetten we deze op onze wandelkalender. De challenge zijn 5 wandeltochten in 5 verschillende provincies in het Waals landsgedeelte (Waals-Brabant, Luik, Luxemburg, Namen en Henegouwen). De uitdaging bestaat er in aan de 5 tochten deel te nemen en 200km bijeen te stappen. Dus in principe 40km per tocht.

De eerste tocht ging door in de provincie Luik, namelijk te Braives. Braives ligt 170 kilometer van bij ons, tussen Hannuit en Hoei. Na 1 uur en drie kwartier rijden bereikten we feilloos Braives. Een parkeerplaats vinden was een groter probleem, ondanks het zeer vroege uuur stond het centrum reeds vol. Uiteindelijk schreven we in en trokken we na de traditionele begroetingen op pad voor onze marathon.

Rustige wegen brachten ons naar Latinne. Na de splitsing met de 4 en 8km trokken we de natuur in. Tussen de fruitbomen maakten we een wijde boog om Fallais te bereiken. We dwarsten voor de eerste maal de rivier “La Mehaigne”, die de rode draad van de wandeling ging worden, en bereikten de eerste controle in een ruime zaal in een school in Fallais. Even tijd nemen voor een praatje met Claude Tixhon, maar ook een blij weerzien met Steven Dielens.

Na de controle stapten we even op de Ravel (de oude spoorlijn van Hoei naar Hannuit), die we snel weer verlieten. We liepen in de vallei van La Mehaigne naar Pitet en langs de Moulin de Falihottes. Wat ons opviel waren de vele maretakken in de bomen, typisch blijkbaar voor deze streek. Een leuke babbel met Nestor en Jeaninne bracht ons over rustige wegen vanaf Moulin des Falihottes naar Fumal, waar de controle was opgetrokken in het clublokaal van de organiserende club, les Petits Pas Fumalois. We praten bij een koffie even bij met Steven en haalden natuurlijk herinneringen op aan Vichte Dhron. Maar we moesten verder…

Even doken we weer de Ravel op, van waar we een zeer mooi zicht hadden op het kasteel en de kerk van Fumal. We ruilden de Ravel voor een eerste stevige klim en daalden uiteindelijk naar een heerlijk stuk natuur door le Bois aux Guisses. Bij een leuke kapel verlieten de 25km stappers ons en trokken de 42 en de 50 alleen op pad. Wat volgde was een lange beklimming die ons boven op een plateau bracht. We volgden even deze weg en liepen onder de autosnelweg. Piet van de Scheldestappers kwam ons vervoegen. Hij was alleen op pad, zijn vaste compagnons Christophe en Christian gaven verstek vandaag. Een leuke opklimmende holle weg gevolgd door rustige wegen brachten ons in Wanzoul. Een kleine wegel leidde ons naar de controle in een garage op de grens van Wanzoul en Vinalmont.

Bleek dat we er een lus van 7,9 kilomter moesten wandelen. Veel wandelaars waren al terug, ook Paul met zijn Walking Dream Team stormden binnen en vertelden ons dat het een pittige, maar zeer prachtige lus was. Men beschreef het als volgt “eerst zeer veel dalen en dan zeer veel klimmen….”.

Nieuwsgierig trokken we op pad. Een mooi pad leidde ons langs de kerk en het kasteel van Vinalmont. We daalden inderdaad over leuke wegen. Even nam een verharde weg het over, maar snel doken we weer de natuur in. We maakten een heerlijke boog bij de kerk van Antheit. Het was puur genietend dat we de prachtige natuurpaden tussen de wandelpoortjes door namen. Vanuit Antheit vertrokken we voor het tweede deel van de lus, namelijk het klimmend gedeelte. We klommen door een gekapt bos. Werden over verharde wegen hoger geleid, terwijl een prachtige witte lama ons bewonderde. Uiteindelijk bereikten we de top en opnieuw de kerk en kasteel van Vinalmont, van waaruit het maar even meer stappen was naar de garagecontrole van daarnet na een goeie 24 kilometer. Tijd voor wat rust en een boterham na prachtige, maar inderdaad pittige lus.

We trokken ons terug op gang en liepen naar het centrum van Wanzoul. Een prachtig karrenspoor bracht ons uit de dorpskom en in de open velden. We bereikten snel even het bois de Hama en ook de viaduct van Huccorgne, waar wij de 50km lieten vertrekken. Wij liepen langs le musée de cycle naar een volgend meesterstukje. Prachtige natuurpaden brachten ons langs heerlijke vijvers….Wat is het hier mooi en vooral ook rustig. We werden direct weer met onze neus op de realiteit gedrukt want een pittige klim volgde. Boven volgden we een heerlijk bospad dat uitmondde in een typische hoeve (zeg maar klein kasteel) voor de streek. Door de hoeve bereikten we de verharde weg en daalden we naar Fumal en het clublokaal voor de controle. Franco koos om er wat buiten te zitten en te genieten van de eerste lente zonnestralen. Onze 2 Antwerpse wandelvrienden (Ronny en Bert zie verslag Schaffen) kwamen ons vervoegen en de rest van de dag trokken we samen op.

Na de controle trokken we opnieuw even de Ravel op. Weer voor niet lang want na een haarspeldbocht bracht een heerlijk natuurpad ons terug richting Fumal. Wanneer we weer bijna bij de controle van Fumal waren, werden we linksaf gestuurd en definitief uit Fumal geleid. Wat volgde was een heerlijke aaneenschakeling van natuurpaden met prachtige vergezichten. Onze zwerftocht eindigde bij het prachtige kasteel van Fallais en snel ook bij de laatste controle in Fallais (de eerste van deze morgen).

Wia dacht dat de laatste 4 kilometer een uitloper zouden worden hadden het verkeerd voor. Ze waren volledig in het teken van deze tocht….prachtig maar ook pittig. We liepen even langs de watermolen en de kerk van Fallais en kregen opnieuw leuke natuurpaden. Uiteindelijk nam de Ravel het nog even over en zette ons af bij het vroegere station van Braives. We dwarsten voor de laatste maal Le Mehaigne en klommen heerlijk terug naar de startzaal. Wat mij opviel was de frisheid waarmee Franco de aankomst bereikte…. Ondanks de zware tocht deed ze het wonderwel.

We genoten nog uitgebreid na van deze heerlijke tocht. En iedereen was het er over eens, onze vrienden van les Petits Pas Fumalois hadden ons hier op een zware tocht getrakteerd maar inderdaad ook een zeer mooie tocht. Onze Nederlandse vriend Jan, uit Vichte Dhron, maar ook Anny en Chris (nu vergeten jullie het niet meer…) kwamen nog binnen in de zaal. En samen met hen en Nestor sloten we deze leuke dag af. Vanuit Braives vertrokken we richting Namen waar we een kamer in een bed&breakfast hadden geboekt. Hoe ons dat beviel lees je in ons verslag van zondag…

IMAG0001

De eerste natuurpaden tuusen de fruitbomen

IMAG0004

Voor de eerste maal duikt de ravel op

IMAG0006

We wandelden in de vallei van de rivier Le Mehaigne

IMAG0009

De vele bomen met maretak, typisch voor deze streek

IMAG0010

De rivier le Mehaigne

IMAG0012

Genieten van het landschap gevormd door Le Mehaigne

IMAG0015

Kerk en kasteel van Fumal

IMAG0016

Ee
n eerste stevige klim

IMAG0018

Natuurpaden in Bois aux Guisses

IMAG0019

Blij weerzien met onze vriend Steven…

IMAG0020

Ja Steven ik ben op komst…

IMAG0021

We zitten op het goede spoor

IMAG0022

Een heerlijk opklimmend pad

IMAG0023

Leuke bepijling

IMAG0024

We bereikten Wanzoul

IMAG0026

Leuke vergezichten

IMAG0028

Kasteel van Vinalmont

IMAG0031

Zicht op de kerk van Antheit

IMAG0033

Heerlijke natuurpaden

IMAG0035

Even hard duwen…

IMAG0036

Heerlijk….

IMAG0037

Het gekapte bos voor ons, wordt de volgende uitdaging

IMAG0038 IMAG0040

Opklimmend door het bos bereikten we opnieuw de dorpskom van Vinalmont

IMAG0039

Deze leuke witte lama hield ons in het oog

IMAG0041

De laatste meters klimmen na een prachtige lus

IMAG0043

Hier zijn geen woorden voor…

IMAG0044

Een karrenspoor bracht ons uit Wanzoul

IMAG0046

Een heerlijk optrekje….

IMAG0047

Prachtige omgeving

IMAG0048 IMAG0050

Een verfrissing langs een mooi bospad

IMAG0049

Een heel stevige klim

IMAG0051

Dwars door de typische hoeves

IMAG0053

Even uitblazen en genieten van de eerste zonnestralen bij de controle in Fumal

IMAG0054

opnieuw de rivier le mehaigne

IMAG0056

opnieuw even van de Ravel proeven

IMAG0058

leuke paden brachten ons van Fumal naar Fallais

IMAG0061

Het impossante kasteel van Fallais

IMAG0063

Bij het verlaten van het centrum van Fallais

IMAG0066

Een laatste stukje Ravel

IMAG0067

De ravel is de oude spoorwegbedding van Hoei naar Hannuit

IMAG0065 IMAG0068

Eerst even genieten van de sneeuwklokjes voor we aan de laatste klim beginnen